Agog India

Mumbai

Ons eerste concert is in Mumbai (Bombay) en het lijkt de eerste echt grote stad die ik zie in India. Delhi deed me altijd een beetje aan Den Haag denken waar ik nog steeds op zoek ben naar het centrum en Jaipur waar ik een maand geleden speelde is ook niet zo groot. Ons hotel staat in ‘Fort Mumbai’ een buurt met veel Engels gebouwen in victoriaanse stijl van 150 jaar oud waarin o.a. de Bombay University en het Western Railway building gevestigd zijn.
Om 1 uur s’nachts maken we nog even een ommetje in de buurt van het hotel. Overal liggen op straat mensen te slapen. Taxi chauffeurs liggen op de motorkap van hun auto. Twee chauffeurs hebben hun auto’s zo dicht tegen elkaar aan geparkeerd dat ze wat comfortabeler op twee motor kappen kunnen liggen.
We lopen door een rustige straat die zo dichtbegroeid is met hoge bomen dat het lijkt alsof je in de tropische plantenkas van artis loopt. Je kunt de lucht niet meer zien door de bomen die schuin tegenover elkaar aan weerskanten van de weg zijn gegroeid.
Ook hier slapen overal op de stoep mensen. Een jonge vrouw ligt dicht tegen haar twee kinderen aan. Het jongste kind is een baby van een paar maanden oud. Overal schieten ratten weg achter de bomen als we de straat verder inlopen. Ik ben weer in India. (more…)

Met z’n vieren razen we in mijn oude volgepakte Ford Mondeo over de Duitse autobahn. Er is iets met mijn stuur wat af en toe uit zichzelf gevaarlijk naar links of rechts zwenkt. Vanavond spelen we met Wired Paradise in Neuburg an der Donau, een club diep in het Duitse Beieren. Ik heb er veel zin in. Eindelijk spelen we weer met deze band. Ik heb voor dit optreden meer dan 2 jaar moeten bellen met de nogal stugge clubeigenaar.
Het is vrijdag, de vakantie is begonnen en na 5 uur rijden lopen de wegen vast. We staan meer dan 2 uur letterlijk stil voor Würzburg, het is 7 uur en we moeten nog meer dan 200 kilometer rijden. Ons optreden begint om half 9. We nemen een B weg maar ook daar is het druk. In dorpjes staan we stil en ik begin me steeds meer te realiseren dat we na nu al bijna 12 uur in de auto te hebben gezeten we dit optreden (het enige goed betaalde optreden van de twee concerten die we dit weekeind in Duitsland spelen) gaan missen.
Het is 8 uur en we bellen de club. We mogen iets later beginnen. Het volgende uur bellen we om het kwartier de club opnieuw en proberen onze aanvangstijd telkens met 10 minuten te verlengen. Het lukt en de wegen worden leger.
Het laatste stuk snelweg (nog steeds 80 km) raas ik met het zwenkende stuur en stijve schouders door.
We komen om 5 voor 10 bij de club, bijna anderhalf uur later dan dat we moesten beginnen maar het publiek zit er nog en we spelen een goede lange set. Wat een dag.

Our video’s are now on line. check it out!

The rehearsals

The concert

We rijden de stad uit. We passeren stalletjes met bloemen, eten en felgekleurde sari’s. Overal zijn mensen, wonen mensen. In tentjes langs de weg of gewoon op straat. Midden in een dor landschap met hier en daar een koe die tussen hopen vuilnis scharrelt op zoek naar iets eetbaars slaan we plotseling linksaf een landweggetje op. Het lijkt alsof we over een kerkhof rijden. Langs scheef gezakte grafstenen komen we bij het huis wat beschikbaar is gesteld door een Indiase tabla speler. Samen met zijn vrouw, een Française en hun twee kinderen woont hij hier al twaalf jaar. Achter het huis is een grote lege witgepleisterde ruimte waarin wat vloerkleden liggen. De muzikanten met wie we graag wilden spelen zijn er allemaal inclusief de twee danseressen die morgen mee zullen doen. (more…)

Na een busreis van 5 uur komen we om half 1 s’nachts aan in Jaipur. Ik ben kapot maar blij dat we weg zijn uit Delhi. Een tournee beginnen met een slecht hotel en een dag waarbij we 5 afspraken hadden om alle plekken waar we in Delhi gaan spelen te bezoeken is niet ideaal.
De bus stopt op een pleintje waar we worden afgehaald door twee studenten die voor het festival werken. Ik zie koeien en een paar kamelen rondlopen. Handkarren en riksja’s. Ja, ik ben in India.

De volgende dag luisteren we op een grasveld naar allerlei Radjastaanse muzikanten. Sommigen zien er fantastisch uit met felgekleurde tulbanden, omslagdoeken en ringen. Een man draagt zelfs een lang zwaard met zich mee. Ik weet bijna niets van de muziek van Radjastan maar wat we horen klinkt erg toegankelijk. Sommige ritmes hebben iets van Noord Indiase muziek. Een man die wat bozig kijkt en duidelijk de leider is speelt af en toe mee met een soort langwerpige castagnetten. Veel van de instrumenten die ze spelen heb ik nog nooit gezien. Een klein tonnetje met een vel. Aan dat vel is een snaar gespannen waarlangs ze met een plectrum spelen. Het klinkt een beetje als een slaggitaar met een wah wah pedaal. Een man speelt op twee fluiten tegelijk. Eén fluit geeft een grondtoon en met de andere speelt hij de melodie. Er is een instrument dat een beetje op een doedelzak lijkt en een kleine toeter die klinkt als het instrument waar Joe Zawinul in de jaren ‘80 wel eens op speelde: een soort elektrische melodica.